چقدر سخت است در انتظار ماندن و چقدر سخت است از تو گفتن آن هم از زبان موجود ناچيزي مثل من.

اي روشن ترين چراغ پنهان و اي پنهان ترين حضور روشن !

در كدامين سحر خواهي آمد تا از رشته جانم حريري از عشق را در زير پايت فرش كنم.

آقاي من با آمدنت سجاده سبز نيايش را از بوي گل ياس ، عطر آگين مي كني و با بر پايي حق، آرزوهاي سبز اميد را در گلستان عشق به حقيقت مي رساني.

مولا جان! دشت هاي سوخته در حسرت بارانندو چشمان من در انتظار حضور سبز تو.

در انتظارت سجاده ام را مي گسترانم و با چشمان اشكبار سر بر مهر مي نهم. بيا كه بيش از اين تواني نيست.

مهدي جان به منتظران بي قرارت بگو تا كي؟