O people

In a hut made of tin and clay
A small boy dreams away
Of clean water and a meal a day
And not to fear mines as he plays each day

ای مردم

در کلبه ای ساخته شده از حلب و خاک گل

کودک کوچکی رویاهای دور و درازی در سر می پروراند

از آب صاف و زلال و یک وعده ی غذایی

و نترسیدن از مین ها که او هر روز با آنها بازی می کند.

 لطفا روی ادامه مطلب کلیک کنید

 

در یک شب مهتابی و صاف
در غار تاریک حراء
مردی شروع به گریه کردن کرد
ای خدا ، به من نور و روشنایی را نشان بده
به من بگو چرا خلق شده ام
بعد از مردن به کجا خواهم رفت؟
هدف این زندگی چیست؟
چرا مردم آدمکشی می کنند و دروغ می گویند؟
چگونه می توانم آنان را از فساد و کارهای زشت بازدارم؟
آه ای خدا تو تنها هدایت من هستی

در آن شب مهتابی و مقدس
جبرئیل به حراء آمد
او محمد نبی را محکم در آغوش گرفت
به طوری که او احساس کرد که خواهد مرد
بخوان ای محمد بخوان
به نام پروردگارت
توسط خدا تو برگزیده شده ای
از میان تمامی بشریت
تو بسیار بلند مرتبه بوده ای
همانند ماه در بالای آسمان

او رحمتی بر جهانیان است
گفتار او بسیار نرم و زیبا بود
او مردم را به سوی خدا دعوت می کرد
و آنان را در راه او هدایت می کرد
بشریت در تاریکی و خفقان زندگی می کرد
همه کور بودند
پیام او روشنایی و نور را به ارمغان آورد
برای قلب هایی که هیچ بینشی نداشتند
در مهربانی و رحمت او همچون دریایی است
در حالی که بقیه قطراتی از بارانند

ما بخاطر این اسلام
همواره بدهکار او خواهیم بود
ما زندگی خود را برای او خواهیم داد
و پیام او به همراه ما زنده خواهد ماند
عشق ما نسبت به او هیچ مرزی نمی شناسد
زمانی که نام او ذکر می شود
بلندمرتبه تر از ابرهاست
اشک های ما سرازیر شد
ای خدا برترین درودت را بر مصطفی بفرست

پرسيدم از قلم كه كدامين كلام نغز

در مجمع حروف الفبا سر آمد است

فورا به روي صفحه كاغذ دويد و گفت:

"بعد از خدا محمد و آل محمد است"

عيد مبعث مبارك

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد                      هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچکس نشانی زان دلستان ندیدم                         یا من خبر ندارم  یا او نشان ندارد

چقدر سخت است در انتظار ماندن و چقدر سخت است از تو گفتن آن هم از زبان موجود ناچيزي مثل من.

اي روشن ترين چراغ پنهان و اي پنهان ترين حضور روشن !

در كدامين سحر خواهي آمد تا از رشته جانم حريري از عشق را در زير پايت فرش كنم.

آقاي من با آمدنت سجاده سبز نيايش را از بوي گل ياس ، عطر آگين مي كني و با بر پايي حق، آرزوهاي سبز اميد را در گلستان عشق به حقيقت مي رساني.

مولا جان! دشت هاي سوخته در حسرت بارانندو چشمان من در انتظار حضور سبز تو.

در انتظارت سجاده ام را مي گسترانم و با چشمان اشكبار سر بر مهر مي نهم. بيا كه بيش از اين تواني نيست.

مهدي جان به منتظران بي قرارت بگو تا كي؟