خدا کند که بیاید مسافری که نیامد  و کوچه به کوچه بنازم به عابری که نیامد

دوباره مثل گذشته تمام فاصله ها را  غزل، غزل بنویسم، به شاعری که نیامد

شکست بغض غرورم در انتظار عزیزی  دعا کنیم بیاید ...... مسافری که نیامد

.اللهم عجل لولیک الفرج

وزش دلپذیر نسیم میلادشکوهمندامام دلهاوجان ها،مهدی صاحب زمان(عج )برساقه های سبزوجود مشتاق منتظران مبارک باد

اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه والنصر

مهدي جان!

آسمان به اميد تو پهنه گسترده و عرصه هستي انتظار تو را ميكشند و چقدر اين انتظار سخت است و طاقت فرسا و صبرها اندك ، اما آدميان اين دنيا تو را فراموش كرده اند بودنت را و آمدنت را و در دام دنيا غرق اند و همچنان در خواب غفلت فرو  خفته اند.

باز جمعه اي ديگر  و ما منتظر منتظر.بيا بيا كه آمدنت طبيعي ترين و روشن ترين نيازمان است.يا صاحب الزمان (عج) بيا كه ديگر  توانها نا توان شده اند و صبرها ، صبر از دست داده اند و شكيبايان بي شكيب شده اند و آخرين رمقهاست.

حجت حق از  پرده بيرون آي و نمايان شو و ظهور كن. زيرا تو حاضري نه غايب .حاضري اين چشمان دنيا بين ما و دلهاي دنيا پسند ما تو را نمي بينند و لايق ديدارت نيستند.

بيا بيا و با حضور سبزت تمام زردي ها مان را سبز كن .

بيا و تمام حق ها را به صاحبان آن برگردان و باطلان را نابود ساز.

حق بياور که اصلا تو حقی آري. تو خود حقي ! و باطل كننده ي ناحق ها و نابود كننده ي باطل ها . به اميد ظهورت...

اي مهر طلوع كن كه خوابيم همه!            در هجر رخت در تب و تابيم همه

O people

In a hut made of tin and clay
A small boy dreams away
Of clean water and a meal a day
And not to fear mines as he plays each day

ای مردم

در کلبه ای ساخته شده از حلب و خاک گل

کودک کوچکی رویاهای دور و درازی در سر می پروراند

از آب صاف و زلال و یک وعده ی غذایی

و نترسیدن از مین ها که او هر روز با آنها بازی می کند.

 لطفا روی ادامه مطلب کلیک کنید

 

در یک شب مهتابی و صاف
در غار تاریک حراء
مردی شروع به گریه کردن کرد
ای خدا ، به من نور و روشنایی را نشان بده
به من بگو چرا خلق شده ام
بعد از مردن به کجا خواهم رفت؟
هدف این زندگی چیست؟
چرا مردم آدمکشی می کنند و دروغ می گویند؟
چگونه می توانم آنان را از فساد و کارهای زشت بازدارم؟
آه ای خدا تو تنها هدایت من هستی

در آن شب مهتابی و مقدس
جبرئیل به حراء آمد
او محمد نبی را محکم در آغوش گرفت
به طوری که او احساس کرد که خواهد مرد
بخوان ای محمد بخوان
به نام پروردگارت
توسط خدا تو برگزیده شده ای
از میان تمامی بشریت
تو بسیار بلند مرتبه بوده ای
همانند ماه در بالای آسمان

او رحمتی بر جهانیان است
گفتار او بسیار نرم و زیبا بود
او مردم را به سوی خدا دعوت می کرد
و آنان را در راه او هدایت می کرد
بشریت در تاریکی و خفقان زندگی می کرد
همه کور بودند
پیام او روشنایی و نور را به ارمغان آورد
برای قلب هایی که هیچ بینشی نداشتند
در مهربانی و رحمت او همچون دریایی است
در حالی که بقیه قطراتی از بارانند

ما بخاطر این اسلام
همواره بدهکار او خواهیم بود
ما زندگی خود را برای او خواهیم داد
و پیام او به همراه ما زنده خواهد ماند
عشق ما نسبت به او هیچ مرزی نمی شناسد
زمانی که نام او ذکر می شود
بلندمرتبه تر از ابرهاست
اشک های ما سرازیر شد
ای خدا برترین درودت را بر مصطفی بفرست

پرسيدم از قلم كه كدامين كلام نغز

در مجمع حروف الفبا سر آمد است

فورا به روي صفحه كاغذ دويد و گفت:

"بعد از خدا محمد و آل محمد است"

عيد مبعث مبارك

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد                      هر کس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچکس نشانی زان دلستان ندیدم                         یا من خبر ندارم  یا او نشان ندارد

چقدر سخت است در انتظار ماندن و چقدر سخت است از تو گفتن آن هم از زبان موجود ناچيزي مثل من.

اي روشن ترين چراغ پنهان و اي پنهان ترين حضور روشن !

در كدامين سحر خواهي آمد تا از رشته جانم حريري از عشق را در زير پايت فرش كنم.

آقاي من با آمدنت سجاده سبز نيايش را از بوي گل ياس ، عطر آگين مي كني و با بر پايي حق، آرزوهاي سبز اميد را در گلستان عشق به حقيقت مي رساني.

مولا جان! دشت هاي سوخته در حسرت بارانندو چشمان من در انتظار حضور سبز تو.

در انتظارت سجاده ام را مي گسترانم و با چشمان اشكبار سر بر مهر مي نهم. بيا كه بيش از اين تواني نيست.

مهدي جان به منتظران بي قرارت بگو تا كي؟

در كمند غم تو پا بستم                    وز مي اشتياق تو مستم

ديده ي ما اگر چه بي نور است          ليك نزديك بين هر دور است

ساكن است او مگر تو بشتابي           در نيابد مگر تو در يابي

اي قلم در حرفهايت اثري نيست

براي من از آشنا خبري نيست

اي خدا اين جمعه هم آمد و رفت

از يوسف فاطمه هم خبري نيست....

پروانه ها در پايان عمر شمع سوختند

از جدايي دلها همه خون شد

در شان مرتبه بي همتايي

و از هر زيبايي زيباتر اي آقاي من

چه كسي مي گويد جدايي انسان را دردمند نمي كند؟؟؟

اي چشمهايم دلتنگ نشويد و به راه همچنان نگاه كنيد.

چرا كه هميشه آفتاب پشت ابر نمي ماند.

اين جمعه هم آمد و تو نيامدي.....

روزها را مي شمارم تا جمعه ي ديگري بيايد

مولاي من قلبها از غصه ات داغدار شده است ...بيا

در طلب نیازی بودم که راهی دیاری از جنس بلور و ناب شیشه ای شدم. از دور نوری شفاف سو سو میزد و مرا بی اختیار به سمت خود فرا میخواند .
من هم آرام آرام به  راه نزدیکتر و نزدیکتر میشدم . طپش قلبم شدید و شدید تر میشد . اما آرامش خاصی از درون بر من هویدا بود. آبادی آشکار شد . گامهایم از پیش سبکتر شده بود .قبل از ورودی آبادی بر تابلویی اینچنین نوشته بود: ‹‹ دراین دیار جز عاشقی ممنوع! ›› این جمله مرا مصممتر از قبل و کنجکاوتر کرد که معنای این جمله را بیابم.
وارد آبادی شدم. پیری را دیدم که کوله ای بر پشت خمیده اش به دوش میکشید.زنی را دیدم دست بر زانوانش گرفته و لالایی زمزمه میکند.کودکی را دیدم چشم گریان که نه از برای بازی های کودکانه است که اشک میریزد.دخترک جوانی را دیدم که چشم به دری دوخته و اشک میریزد. در این دیار فقط سادگی دیدم .خبری از عیش و خوشی بی معنا ، نبود . اگر تلاشی بود فقط برای رسیدن به معنای همان سر در ورودی شهر بود.
از مردی میان سال پرسیدم:چگونه این همه سادگی را به شهرتان آذین کرده اید و چرا در این جا خبری از سر خوشی نیست . هر کس اگر به کاری مشغول است فقط در چشمانش چیزی غریب موج میزند. دوست دارم بدانم این موج از چیست؟
نگاهی غریب به من انداخت و گفت:مگر نمیدانی سالهاست که ما منتظریم و بوی او را میشناسیم.میدانیم که روزی خواهد آمد . و چون به بازگشت او ایمان داریم خود را فقط به عشق اوبه رفع نیازی چند و تلاشی چند برابر مشغول کرده ایم و اجازه ورود عشق های ننگین و رنگین نمیدهیم .
آه که زمان برگشت از این دیار به محض بیرون آمدن دوباره گامهایم سنگین میشوند . . .

اي باغبان هستي من، گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند. گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد. گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند. گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد. گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد. مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛ تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت

عمری در انتظار نشستم نیامدی

دل را به روی غیر ببستم نیامدی

دل را برای آمدنت مهربان من

روزی هزار بار شکستم نیامدی

امروز که با همه بی پناهی ام

عاشق تر از همیشه ام هستم نیامدی

گفتم اگر بیائی ای مهربانترین

بعداز خدا تورا بپرستم نیامدی

گفتند:سبزپوش تو از کعبه می رسد

هر جمعه رو به قبله نشستم نیامدی

الهی که بیائی...

خبر آمد خبری در راه است

                               سرخوش آن دل که از آن آگاه است

 شاید این جمعه بیاید 

                              شاید

    پرده از چهره گشاید شاید........

عشق،يعني عشق يعني انتظار
در فراق تك سواري،بي قرار
عشق يعني واهمه،بي واهمه
خادم المهدي شدن بي خاتمه

اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ

مهدى آن بلند آوازه قرنها و نسلها كه تاريخ زمزمه خروش قدمهايش را از هر انسان آزاده شنيده و ديدگان خسته و انتظار كشيده را در حاشيه خود نظاره گر بوده، عزيز يادگار رسول خداست; او كه خداوند در واپسين لحظات عمر انسانيت بر عرصه ظهور مى نشاندش و بر اريكه قدرتش مى گمارد تا نفسهاى شماره افتاده ى مظلومان را حيات بخشد و جان از كف رفته زمين را باز دهد.

آرى! او فرزند محمد است. يادگار صلابت على; آينه دار عصمت زهرا; گنجينه صبر حسن; آواى خروش حسين; او روح عشق سجاد; برگ برگ مصحف باقر; طنين دانش صادق; غريو ظلم ستيز كاظم; او جوشان رأفت رضا; چشمه سار بخشش جواد; نگاه آرام هادى; و هيبت زيباى عسكرى; او مهدى است; اوست زيبايى يوسف; اوست صبر ايوب; طنين نواى داود; شفاى دم عيسى; اوست آدم; اوست نوح; او همه خوبيهاست ; او زيباى مجسم است; او غارتگر دل; سوداى جان; او مهدى زهراست...